Piątek 20 października 2017
Style zostały opracowane przez PSPD

Weizenbock (Koźlak Pszeniczny)

Styl zapoczątkowany w 1907 roku przez browar Schneider & Sohn jako odpowiedź na rosnącą popularność koźlaków, a w szczególności koźlaków dubeltowych. Pierwotnie weizenbocki, poza nutami typowymi dla piw pszennych (estry i fenole) charakteryzowały się ciemnym kolorem oraz posiadały wiele wspólnych cech ze swoim dolnofermentacyjnym odpowiednikiem (nuty melanoidynowe, słodowe oraz brak aromatów chmielowych). Obecnie coraz większą popularność zdobywają jaśniejsze odmiany. Tradycyjnie, ze względu na bogactwo aromatów oraz wysoką zawartość alkoholu, koźlaki pszenne są spożywane w okresie jesienno-zimowym.

Parametry:
Ekstrakt początkowy : 16 - 20 BLG
Ekstrakt końcowy : 3,5 - 5,5 BLG
Zawartość alkoholu : 6,5% - 8%
Goryczka : 15 - 30 IBU
Barwa : 10 - 40 EBC

Surowce i technologia: Podobnie jak we wszystkich weizenach słód pszeniczny powinien stanowić co najmniej 50% zasypu. Dopełnienie stanowi słód monachijski, wiedeński, pilzneński. Słody karmelowe i palone dodawane są w umiarkowanych ilościach w celu pogłębienia koloru. Fermentacja prowadzona odpowiednim szczepem drożdży górnej fermentacji charakteryzującym się stosunkowo dużą produkcją 4-winylo-gwajakolu(goździki) oraz estrów (w szczególności octan izoamylu - banan).

Barwa: Szeroka gama barw zaczynająca się od ciemnozłotego, w przypadku jasnych weizenbocków, do brązowego, a nawet ciemnego brązu w bardziej tradycyjnych odmianach. Od lekko zamglonego do średnio mętnego, nigdy klarowne. Istnieją dwie szkoły dotyczące nalewania weizenbocków - jedna mówi, że należy postępować tak samo jak w przypadku pozostałych piw pszenicznych a druga, że dla tych mocnych piw osad powinien zostać w butelce. Piana: Gęsta i trwała, często oblepia szkło do ostatniego łyka, ma najczęściej kolor kremowy, choć w skrajnych przypadkach może być biała lub jasno brązowa

Aromat: Niezwykle złożony i bogaty. Na pierwszym planie dominują goździki, banany oraz aromaty typowe dla ciemnych słodów. Dalej pojawia się szerokie spectrum nut słodowych (biszkopt, karmel, ciemne pieczywo, prażone tosty, suszone śliwki, rodzynki), estrów ( gruszki, morele, brzoskwinie, cytrusy) oraz fenoli (pieprz, wanilia, gałka muszkatołowa, cynamon). W ciemniejszych wersjach mogą pojawić się aromaty palone i czekoladowe. Aromat chmielu zazwyczaj nieobecny. Nuty alkoholowe od niskich do średnich, choć nigdy rozpuszczalnikowe. Jasne weizenbocki zazwyczaj charakteryzują się aromatem tożsamym z weissbierami, choć jest on znacznie bardziej intensywny.

Smak: Umiarkowana słodycz będąca wynikiem podwyższonej gęstości oraz znacznej zawartości estrów, elementem balansującym są przyprawowo-pikantne fenole, ostry alkohol oraz pszeniczna kwaskowatość. Goryczka prawie nie wyczuwalna. Finisz średnio słodki to średnio wytrawny. Smak, podobnie jak aromat, jest niezwykle złożony (estry, fenole, melanoidyny) i dobrze zbalansowany. W ciemnych weizenbockach mogą pojawić się wyraźne smaki palone i czekoladowe.

Goryczka: Niska do średniej, jej zadaniem jest zbalansowanie dużej słodyczy piwa, pochodzi od szlachetnych gatunków chmieli niemieckich.

Odczucie w ustach: Pełnia smaku od średniego do wyższego poziomu, nasycenie umiarkowane. Gęstość i słodycz skutkują odczuciem oblepiania. Na ogół rozgrzewające od alkoholu, może być również ostro-pikantne.

Ogólne wrażenie: Mocne, piwo pszeniczne o niezwykle złożonym aromacie. Pomimo znacznej mocy potrafi być bardzo pijalne.

Przykłady komercyjne: Schneider Aventinus, Weihenstephaner Vitus, Erdinger Pikantus, Hacker-Pschorr Weiss Bock